:quality(85))
In de afgelopen jaren zijn begrippen als ESG, duurzaamheid en decarbonisatie geëvolueerd van mediabuzzwoorden tot krachtige zakelijke raamwerken met aantoonbare waarde – en serieuze consequenties – voor een brede reeks sectoren.
Hoewel chemische regelgeving tot nu toe minder publieke aandacht heeft ontvangen, kent het een vergelijkbaar verloop. Naarmate het publieke bewustzijn rond chemische regelgeving groeit, richten toonaangevende overheden, gezaghebbende toezichthouders en invloedrijke organisaties en belangenverenigingen uit de non-profitsector zich steeds sterker op de tienduizenden chemicaliën die tegenwoordig in vrijwel elk aspect van ons leven aanwezig zijn.
Waarom PFAS centraal staan in chemische regelgeving
Nergens is deze toenemende bezorgdheid groter dan bij per- en polyfluoralkylstoffen – of, zoals ze bekender zijn, PFAS. Deze familie van bijna 15.000 stoffen kent aantrekkelijke eigenschappen zoals indrukwekkende duurzaamheid, veerkracht en resistentie tegen hitte, water, vlekken en olie. Daardoor worden ze gebruikt in onder meer antiaanbakpannen, voedselverpakkingen, schoonmaakmiddelen en waterdichte kleding. Nu wij ons echter steeds bewuster worden van de schadelijke eigenschappen van deze stoffen – met talrijke gezondheidsrisico’s tot gevolg – verhogen diverse landen en autoriteiten de regelgeving snel.
De VS richt zich inmiddels nadrukkelijk op PFAS binnen milieuwetgeving. Onder de regering-Biden heeft de EPA een “Strategic Roadmap” geïntroduceerd om het wijdverbreide gebruik van PFAS beter te beoordelen en te bestrijden. In dit kader heeft de EPA miljarden aan noodfinanciering beschikbaar gesteld om PFAS-verontreiniging aan te pakken en te saneren; een nationale norm voor PFAS in drinkwater voorgesteld; en een ‘significant new use rule’ (SNUR) ingevoerd waarbij het gebruik van 329 momenteel inactieve PFAS streng wordt beperkt.
:quality(85))
Inzicht in de nieuwe PFAS-rapportageverplichtingen van TSCA
Afgelopen najaar heeft de EPA een belangrijke stap gezet om het gebruik van deze chemicaliën in commerciële sectoren volledig in kaart te brengen. Op 11 oktober is er een regel gepubliceerd onder de Toxic Substances Control Act (TSCA) Section 8(a)(7): Reporting and Recordkeeping Requirements for Perfluoroalkyl and Polyfluoroalkyl Substances. Deze nieuwe TSCA-regel vereist dat alle bedrijven die een van circa 1.400 PFAS produceren of importeren een uitputtend rapport indienen bij de EPA. (Naast deze nieuwe TSCA PFAS-verplichtingen zijn sommige individuele staten momenteel bezig met wetsvoorstellen voor algehele verboden op specifieke PFAS. Hoewel veel van deze wetgeving pas over enkele jaren ingaat, anticiperen vooruitstrevende bedrijven al door strategieën te ontwikkelen om PFAS uit hun producten te verwijderen.)
De nieuwe PFAS-rapportage van TSCA betreft een eenmalige complianceverplichting. Ondernemingen moeten met terugwerkende kracht rapporteren over hun PFAS-gebruik gedurende 12 jaar: van 1 januari 2011 tot en met 31 december 2022. Informatie die bedrijven hierbij moeten aanleveren, omvat onder meer de gangbare naam, het CAS-nummer en de chemische samenstelling van de gebruikte PFAS; het totale volume van de geproduceerde of geïmporteerde stof; maximale concentraties van de verbinding in producten; en eventuele bijproducten uit productie en afvalverwerking. (Ons artikel van februari gaat dieper in op de nieuwe TSCA-regels.) Bedrijven krijgen ongeveer 18 maanden om hun PFAS-rapportage in te dienen: de regel is van kracht sinds november 2023 en de rapportageperiode sluit in mei 2025. Bepaalde kleinere fabrikanten krijgen zes maanden extra om hun rapportage te voltooien, tot november 2025.
Waarom het verzamelen van PFAS-data voor rapportage lastig kan zijn
Op papier lijken de nieuwe PFAS-eisen van de EPA eenvoudig, hoewel zwaarwegend. Toch kunnen sommige bedrijven uiteindelijk moeite hebben om alle benodigde data intern boven tafel te krijgen. In de definitieve regel die de EPA in 2023 heeft uitgevaardigd, staat dat organisaties mogelijk due diligence-maatregelen moeten nemen om ‘kennisleemtes van de indiener’ te dichten. Dit kan betekenen dat er contact moet worden opgenomen met "upstreamleveranciers, downstreamgebruikers, medewerkers of andere vertegenwoordigers van de fabrikant, waaronder mensen betrokken bij research & development, import of productie, of marketing van PFAS."
Dergelijke losstaande outreachinspanningen verlopen zelden zonder haperingen. Veel leveranciers van betrokken bedrijven vallen immers niet onder dezelfde wettelijke PFAS-rapportageverplichtingen en zullen zich dus minder geroepen voelen om verzoeken van afnemers te honoreren. Daarnaast zijn er meer redenen waarom het lastig kan zijn voor uw organisatie om tijdig aan de PFAS-data te komen die nodig is voor TSCA Section 8(a)(7)—en, in sommige gevallen, de voorbereiding op deelstaatverboden.
1. Kleinere kmo’s hebben mogelijk onvoldoende capaciteit
Bepaalde fabrikanten in uw toeleveringsketen kunnen kleine bedrijven zijn met weinig personeel, beperkte middelen en een algemeen tekort aan organisatiecapaciteit. Indien uw leverancier een kmo is, beschikt deze waarschijnlijk niet over een gespecialiseerd complianceteam of zelfs maar een compliance-expert die de tijd en kennis heeft om PFAS-rapportage en andere complianceverzoeken van klanten structureel op te pakken.
In dit soort gevallen bent u vaak aangewezen op uw reguliere contactpersoon, doorgaans een verkoopmedewerker. Die zal op zijn beurt intern meerdere teams of afdelingen moeten benaderen om de benodigde informatie te verzamelen. Daarbij heeft deze medewerker vrijwel altijd tal van andere, meer omzetgedreven taken die hij als urgenter en belangrijker beschouwt dan een retrospectief dataverzoek.
Kortom, als de verkoopmedewerker inziet dat de vele te voeren e-mails en telefoongesprekken niet tot een verkoop leiden, zal het verzoek minder prioriteit krijgen.
2. Uw leverancier ziet volledige materiaaldeclaratie als bedrijfsgeheim
Een snelle en efficiënte manier voor leveranciers om PFAS-informatie te delen met hun klant, is het verstrekken van een volledige materiaaldeclaratie (ook wel full material declaration of FMD genoemd). Dit uitgebreide document specificeert alle stoffen en grondstoffen in een product of component. Ontvangt uw bedrijf deze volledige materiaaldeclaratie, dan kan het direct nagaan of er PFAS voorkwamen in geleverde onderdelen of producten, en hun PFAS-rapportage hierop afstemmen.
Niet alle leveranciers zijn echter bereid om hun volledige materiaaldeclaratie zomaar te delen. Voor fabrikanten kan (een deel van) de FMD immers gevoelige, bedrijfsvertrouwelijke informatie bevatten die binnen de onderneming beschermd moet blijven. In hun ogen omvatten FMD’s ‘handelsgeheimen’ waarvan men niet wil dat ze bij externe partijen terechtkomen. Dit kan gaan om toegepaste materialen, formules of productieprocessen die uniek zijn voor de organisatie en die als intellectueel eigendom fungeren, met economisch voordeel juist omdat alleen het bedrijf over deze kennis beschikt. Hoewel FMD’s vaak de snelste route naar PFAS-data zijn, is het bij bedrijfsgevoelige inhoud praktisch onmogelijk deze alsnog los te krijgen van de leverancier.
3. De fabrikant houdt geen PFAS-gegevens bij
Nu instanties als het European Chemicals Agency (ECHA) en de EPA hun PFAS-regulering aanscherpen en strenge verboden op bepaalde per- en polyfluoralkylstoffen steeds waarschijnlijker worden, lijkt het vanzelfsprekend dat fabrikanten hun gebruik van PFAS nauwgezet bijhouden. De voortgang van regelgeving verschilt echter aanzienlijk per land en regio. Zo geldt, met uitzondering van Japan – dat enkele PFAS heeft verboden en maximale waarden in drinkwater heeft vastgesteld – dat grote delen van Azië nauwelijks of zelfs geen enkele PFAS-regelgeving kennen. Leveranciers in zulke regio’s kunnen bij informatieverzoeken dan ook niet zelden blanco staan.
Fabrikanten uit gebieden met minimale PFAS-regulering houden het gebruik vaak niet bij. Hun administratie – met name met betrekking tot een periode van twaalf jaar – zal daardoor waarschijnlijk niet voldoen aan de eisen uit de EPA PFAS-rapportage. De TSCA-regel houdt rekening met situaties waarin gegevens feitelijk niet (meer) bestaan of niet te bemachtigen zijn. Bedrijven mogen in hun PFAS-rapport duidelijk maken dat bepaalde informatie "Not Known or Reasonably Ascertainable" (NKRA) is.
Z2Data’s interne compliance-expert, Kelsey Brown, verwacht dat het uitvoeren van due diligence-maatregelen – ook als deze niets opleveren – meestal voldoende is voor compliance. “Zolang het bedrijf maar pogingen onderneemt om contact te leggen” met hun leveranciers, aldus Brown, “zullen zij doorgaans voldoen aan hun verplichtingen onder TSCA 8(a)(7).” Wel waarschuwt de EPA dat “Rapporteren als NKRA alleen is toegestaan wanneer data werkelijk niet redelijkerwijs te achterhalen of volledig onbereikbaar zijn.”
4. U zoekt op de verkeerde plek in uw toeleveringsketen
Amerikaanse bedrijven kunnen geneigd zijn direct hun leverancier te benaderen in de veronderstelling dat deze fabrikant over de benodigde informatie beschikt. Vaak beschikken leveranciers echter zelf ook weer over een netwerk aan toeleveranciers, waardoor het verkrijgen van PFAS-data complexer en gelaagder wordt dan het aanboren van slechts één contact. “Het is belangrijk om uw toeleveringsketen te begrijpen,” zegt Brown. “Door te weten waar PFAS waarschijnlijk zit, identificeert u risicovolle onderdelen en kunt u strategieën bepalen om aan uiteenlopende PFAS-regelgeving te voldoen.”
Organisaties die vastbesloten zijn chemische data veilig te stellen – zowel voor de PFAS-rapportage van TSCA als voor naderende deelstaatverboden – zullen hun toeleveringsketen tot op detailniveau in kaart moeten brengen om te weten welke directe en sub-tier-leveranciers zij moeten benaderen. Dit soort due diligence lijkt nu misschien omslachtig, maar deze inspanning rendeert zeker op korte termijn wanneer deze omstreden chemicaliën onderhevig worden aan rapportageverplichtingen, maximale limieten, integrale verboden en andere zware regels.
Een PFAS-contingencyplan opstellen voor niet-responsieve leveranciers
Organisaties die moeite hebben PFAS-informatie van hun leveranciers te verkrijgen, beschikken over enkele noodmaatregelen. Om te voldoen aan zowel de PFAS-rapportage van de EPA in de komende anderhalf jaar als aan de vele uitdagingen die deze stoffen de rest van het decennium zullen veroorzaken, is het voor veel bedrijven cruciaal geworden om over gedetailleerde data te beschikken. Zij kunnen er altijd voor kiezen om eigen materiaalanalyses en chemische testen te laten uitvoeren door een onafhankelijk laboratorium. Hoewel zo’n aanpak doorgaans zeer kostbaar is, kan het essentieel zijn voor compliance-inspanningen. Daarnaast kan deze stap ook een belangrijk startpunt zijn voor mogelijke herformulering van producten.
Naast onafhankelijke testopties kunnen bedrijven die data mislopen van niet-responsieve of terughoudende leveranciers overwegen om hun toeleveringsketen aan te passen. “Milieu-compliance verdwijnt niet,” aldus Brown. Organisaties die hun dataverzameling willen stroomlijnen, doen er volgens haar goed aan “over te stappen op transparantere leveranciers.”
We zijn nog maar aan het begin van een grootschalige beweging om PFAS te identificeren, reguleren en restricties op te leggen. Organisaties met strategisch inzicht zullen verder kijken dan de eenmalige PFAS-rapportageverplichting van de EPA, en zich voorbereiden op een toekomst waarin regulatory compliance betekent dat deze schadelijke chemicaliën in meerdere jaren uitfaseren en ambitieuze plannen ontwikkelen voor veiligere, meer duurzame alternatieven.
