:quality(85))
De elektronische toeleveringsketen is altijd al instabiel en onvoorspelbaar geweest, maar de pandemie bracht een nieuw niveau van chaos met zich mee. Ongekende onevenwichtigheden tussen vraag en aanbod veroorzaakten enorme tekorten en lieten strategische sourcingprofessionals en componenteningenieurs worstelen met overheidslockdowns, fabriekssluitingen, componententekorten en een opeenvolging van transport- en logistieke crisissituaties.
Als gevolg van deze ervaring richten deze professionals zich nu meer dan ooit op risico’s. Het risico rondom elektronische componenten groeit echter in zowel complexiteit als omvang. Componenteningenieurs en strategische sourcingexperts die zich vooral richten op lifecyclemanagement, overheidsmaatregelen en de groeiende lijst van importbeperkingen, laten zich mogelijk kwetsbaar voor een breed scala aan andere ontwrichtende factoren in de sector. Want onder de veelbesproken, opvallende problematieken liggen diverse subtielere factoren die elektronische componenten kunnen ondermijnen en professionals in een lastige positie kunnen brengen.
Want onder de veelbesproken, opvallende problematieken liggen diverse subtielere factoren die elektronische componenten kunnen ondermijnen en professionals in een lastige positie kunnen brengen.
1) De veranderende status van milieunaleving
De RoHS-richtlijn van de EU
Toen de Restriction of Hazardous Substances (RoHS) Directive van de Europese Unie in 2006 werd ingevoerd, was dat een enorme bron van verstoring voor zowel de elektronica-industrie als de elektronische componententoeleveringsketen. De RoHS-richtlijn beperkte het gebruik van belangrijke materialen die werden aangemerkt als gevaarlijke stoffen—zoals lood, cadmium en kwik—in elektronica en hun onderdelen. Deze regelgeving leidde tot een golf van veroudering en dwong ingenieurs en sourcingprofessionals hun elektronische componententoeleveringsketens in korte tijd te herstructureren. Gelukkig waren deze effecten beperkt tot een afgebakende periode.
Fabrikanten van elektronische componenten pasten zich aan, strategische sourcing-specialisten vonden nieuwe leveranciers en componenteningenieurs pasten hun stuklijsten (BOM’s) aan door niet-conforme onderdelen te vervangen. In de vijftien jaren daarna heeft de EU RoHS slechts twee keer uitgebreid: in 2013 en 2019. Met andere woorden: in de bijna twee decennia sinds de invoering in de 27 EU-lidstaten, is RoHS een relatief stabiele en bekende entiteit gebleven. Voor professionals die dagelijks met elektronische componenten werken, werd dit een milieuregelgeving waar zij zich zelden zorgen om hoefden te maken.
RoHS, REACH, PFAS, en meer
Tegenwoordig is milieunaleving lang niet meer zo statisch en voorspelbaar. Zo is de Registration, Evaluation, Authorisation, and Restriction of Chemicals (REACH)-verordening van de EU een veel dynamischere, veranderlijke richtlijn. De Candidate List van Substances of Very High Concern (SVHC) van REACH wordt tweemaal per jaar geüpdatet, waardoor fabrikanten regelmatig hun producten, materialen en stuklijsten moeten evalueren om REACH-compliance te waarborgen en toegang tot de Europese markt te behouden.
De regulering van per- en polyfluorinated alkyl substances (PFAS) vormt ondertussen mogelijk een nog grotere uitdaging voor complianceprofessionals en componenteningenieurs die onderdelen beoordelen. REACH vermeldt verschillende groepen PFAS op de SVHC Candidate List en beperkt het gebruik van meerdere typen PFCA’s (een type PFAS). In 2023 hebben meerdere landen binnen de EU en de Europese Economische Ruimte (EER) een voorstel ingediend om het aantal PFAS dat door REACH is beperkt sterk uit te breiden tot circa 10.000 chemicaliën. Hoewel de federale Amerikaanse overheid mogelijk achterloopt op de EU wat betreft PFAS-regelgeving, pakken individuele staten stevig door met wetgeving die het gebruik van de brede chemische familie in vele productcategorieën verbiedt.
Kortom: de aard en samenstelling van milieuregelgeving is in de afgelopen vijf jaar sterk verschoven. Verordeningen zoals REACH worden nu regelmatig uitgebreid, nieuwe richtlijnen verschijnen met ongekende frequentie en de controle op chemicaliën en andere potentieel gevaarlijke grondstoffen is aanzienlijk toegenomen. Inkoopprofessionals en componenteningenieurs moeten deze complexe regelgeving nu op een hoger niveau beheersen dan ooit tevoren.
2) Afhankelijkheid van één productielocatie
In het post-pandemische tijdperk is er veel gesproken over multisourcing. Veel original equipment manufacturers (OEM’s) en andere bedrijven hebben op de harde manier ondervonden dat afhankelijkheid van één bron een ernstige kwetsbaarheid vormt bij crises. Daarom hebben zij geleerd relaties met meerdere leveranciers op te bouwen, proactief back-ups te identificeren en hun sourcing te spreiden om niet te zwaar te leunen op geografische knelpunten of single points of failure.
Het belang van een multisourcingstrategie
Maar om écht compleet risicomanagement te voeren, moeten fabrikanten verder kijken dan hun eigen multisourcingstrategie. Leveranciers die zelf afhankelijk zijn van één fabriek of faciliteit voor de productie van een specifiek onderdeel brengen hun klanten structureel extra risico. Leveranciers met deze afhankelijkheden zijn vatbaar voor tal van onvoorziene gebeurtenissen, van extreem weer en fabriek-branden tot apparatuurstoringen en stakingen. Voor leveranciers die slechts één productielocatie gebruiken voor een bepaald component, kan elke verstoring het productieproces langdurig stilleggen en hun klanten op achterstand zetten in productievolume of doorlooptijden.
Bedrijven zouden bij de selectie van leveranciers single-site-afhankelijkheden moeten beoordelen als een volwaardig risicofactor, gelijkwaardig aan single-sourcing op OEM-niveau. Bedrijven die bewust kiezen voor elektronische componentenleveranciers met een multi-site-strategie beperken proactief talloze dreigingen die een individuele fabriek kunnen treffen.
Bedrijven die bewust kiezen voor elektronische componentenleveranciers met een multi-site-strategie beperken proactief talloze dreigingen die een individuele fabriek kunnen treffen.
3) Leveranciersrisico
Bij het conceptualiseren van risico’s in de elektronicasector denken componenteningenieurs en strategische sourcingexperts vaak aan directe verstoringen in hun toeleveringsketen.
Voorbeelden hiervan zijn het voortdurende risico van veroudering, plotse veranderingen in de marktverhoudingen tussen vraag en aanbod, en de gevolgen van extreem weer. Maar door ontwrichtingen uitsluitend te zien als een verzameling grotendeels onvoorspelbare gebeurtenissen die de toeleveringsketen verstoren, wordt één van de zwaarte risico’s over het hoofd gezien: de leveranciers.
Leveranciers: het onderschatte risicofactor
Leveranciers zijn niet alleen de bouwstenen van de toeleveringsketen, maar ook omvangrijke en complexe entiteiten die tal van verschillende risicotypen met zich meedragen. Hoewel deze bedreigingen zelden nieuwswaardig zijn—ze missen vaak de dramatiek van piraten die containerschepen kapen of tyfoons die infrastructuur verwoesten—zijn ze minstens zo cruciaal voor effectief risicomanagement.
Lees ook: Wat moet een goede risicoanalyse van halfgeleiderleveranciers bevatten? (Deel 1) - Z2Data
Diversiteit aan risico’s bij leveranciers
Elke leverancier brengt een eigen cluster aan risico’s met zich mee. Denk aan financiële verplichtingen en faillissementsrisico’s, cybersecurityrisico’s, tekortkomingen in duurzaamheid en ESG-prestaties, en kwetsbaarheid voor geopolitieke gebeurtenissen. Vooral die laatste factor kan bijzonder zwaar wegen. Het land, de regio en zelfs de relatie van een leverancier met zijn nationaal bestuur kunnen hem blootstellen aan tarieven, sancties en importbeperkingen. Gezamenlijk vormen deze factoren een serieuze dreiging die de activiteiten van een fabrikant net zo goed kan ontwrichten als een natuurramp of een groot internationaal conflict.
Hoewel de term supply chain risk management (SCRM) bij veel bedrijven inmiddels gangbaar is voor het mitigeren van operationele dreigingen, verdient leveranciersrisicomanagement minstens evenveel aandacht.
4) Beschikbaarheid en tekorten van essentiële grondstoffen
Chipfabrikanten hebben verschillende essentiële grondstoffen nodig voor de productie van halfgeleiders, waaronder silicium, germanium en gallium. De Verenigde Staten en andere landen halen het merendeel van deze grondstoffen uit China, dat een overweldigend marktaandeel in productie heeft. Zo is China verantwoordelijk voor ongeveer 98% van het mondiale galliumaanbod, circa tweederde van de wereldvoorraad geraffineerd germanium en tot 80% van alle ruwe silicium. Dit mondiale knelpunt in grondstoffen kwam scherp aan het licht tijdens de COVID-19-pandemie, toen een cyclus van uitbraken en lockdowns in China een grote impact had op de productie van deze kritische elementen.
Wat leidt tot tekorten
Hoewel de aanvoer van deze grondstoffen, die essentieel zijn voor halfgeleiderproductie, het afgelopen jaar redelijk stabiel bleef, doemt het vooruitzicht van nieuwe tekorten alweer op. Eind vorig jaar voorspelde Deloitte dat verschillende geografische regio’s al eind 2024 te maken zouden kunnen krijgen met tekorten aan gallium en germanium, terwijl 2025 mogelijk schaarste aan kritieke mineralen zoals lithium brengt.
Geopolitieke krachten bedreigen tevens de wereldvoorraad van deze materialen. In wat breed werd gezien als een vergeldingsactie in de aanhoudende "chip wars" legde China afgelopen zomer exportbeperkingen op voor gallium en germanium, onder verwijzing naar nationale veiligheidszorgen. Hoewel de grootste halfgeleiderfoundries het effect relativeerden, kan deze stap een voorbode zijn van nóg hardere grondstoffengevechten.
5) CO2-voetafdruk van componenten
Het ESG-raamwerk voor duurzaamheid is de afgelopen jaren niet meer weg te denken uit het bedrijfsleven. Maar inmiddels is de term—die staat voor Environmental, Social & Governance—uitgegroeid tot meer dan alleen retoriek. Diverse onderzoeken en statistieken tonen aan dat ESG-categorieën nu structureel doordringen tot bedrijfsrapportages en verantwoording.
De groei van ESG-rapportages
Volgens een enquête van de Wall Street Journal rapporteerde tweederde van de Amerikaanse beursgenoteerde bedrijven in 2022 over ESG. Dat is een forse stijging ten opzichte van het jaar ervoor, toen slechts 56% milieu-, sociale en governance-data deelde. Vergelijkbare studies laten zien dat het aandeel beursgenoteerde ondernemingen met dergelijke rapportages al geruime tijd gestaag stijgt en nog niet aan een plafond zit. Specifiek gerapporteerde gegevens over broeikasgasemissies (GHG) groeien zelfs nog sneller: minder dan een kwart van de Amerikaanse bedrijven meldde scope 1-emissies in 2018; bijna de helft deed dat vier jaar later. (Voor scope 2-emissies zijn de cijfers gelijkwaardig.)
ESG als vast onderdeel van verantwoording
Deze ontwikkeling betekent dat ESG-rapportage geen tijdelijke trend is, maar een permanent onderdeel wordt van wat bedrijven rapporteren aan overheid en publiek. Door de institutionalisering van ESG-rapportage zullen OEM’s, componenteningenieurs en inkoopprofessionals zich moeten voorbereiden op verantwoording over CO2-uitstoot in hun gehele toeleveringsketen—ook op het niveau van individuele componenten.
Hoewel het berekenen en rapporteren van scope 3-emissies nu nog niet breed voorkomt, zal dit ongetwijfeld in de komende jaren veranderen. Wanneer dat gebeurt, worden elektronische componenten met een grote, niet-duurzame CO2-voetafdruk een compliance-risico. Bedrijven die dit aankomende risicofactor tijdig signaleren—dat verscholen zit in de halfgeleiders, transistors en condensatoren in hun producten—kunnen hun sourcing tijdig aanpassen naar duurzamere componenten.
Moeilijk zichtbare risico’s identificeren en mitigeren
OEM’s en andere bedrijven die voorop willen blijven lopen op potentiële verstoringen van elektronische componentenmoeten beschikken over een genuanceerde, flexibele kijk op risico’s. Onder de meest in het oog springende dreigingen voor onderdelen en elektronische toeleveringsketens gaan subtielere kwetsbaarheden schuil, die vaak veel minder zichtbaar zijn dan een reeks fabriekssluitingen of een piek in obsolescentie van oudere chips.
Onder de meest in het oog springende dreigingen voor onderdelen en elektronische toeleveringsketens gaan subtielere kwetsbaarheden schuil, die vaak veel minder zichtbaar zijn dan een reeks fabriekssluitingen of een piek in obsolescentie van oudere chips.
Organisaties die zowel hun leveranciers als de componenten in hun producten diepgaand en nauwkeurig kunnen analyseren—iets waarbij supply chain risk management (SCRM)-tools een doorslaggevende, zelfs transformerende rol kunnen spelen—beschikken over de benodigde data om sneller en effectiever te reageren dan hun concurrenten. Want verstoringen zijn niet altijd spontaan optredende gebeurtenissen bij geografische knelpunten of op kwetsbare transportroutes. Ze ontstaan ook uit risico’s op plekken waar u doorgaans niet kijkt—juist daar waar ze zich het dichtst bij u bevinden.
Wat verstoort uw toeleveringsketen?
Neem contact op met de productspecialisten van Z2Data om uw risico op verstoring in kaart te brengen. Van veranderende regelgeving tot gemiste EOL’s—Z2Data’s alles-in-één-oplossing biedt u volledig inzicht in de risico’s die uw toeleveringsketen loopt, zodat u deze vroegtijdig kunt mitigeren. Contact opnemen voor meer informatie.
