Het Environmental Protection Agency is een overheidsinstantie binnen de Amerikaanse federale overheid met een duidelijke, eenduidige missie: het beschermen van de gezondheid van individuen en het milieu. Deze belangrijke missie wordt op verschillende manieren uitgevoerd. Daaronder vallen de implementatie en handhaving van milieuregelgeving; het verstrekken van subsidies aan staatsbesturen, non-profitorganisaties actief op milieugebied, en andere partijen die de doelstellingen van de EPA delen; en laboratoriumonderzoek bedoeld om ons meer inzicht te geven in de uitdagingen rondom volksgezondheid, het klimaat en de mondiale ecosystemen.

Een van de meest omvangrijke en ingrijpende verantwoordelijkheden van de EPA is de regulering van de productie en het gebruik van chemicaliën die als gevaarlijk voor de menselijke gezondheid of het milieu worden beschouwd. Zoals de instantie uitlegt: "Op grond van diverse federale wetgevingen verzamelt de EPA gegevens over gezondheid, veiligheid en blootstelling; vereist zij noodzakelijke tests; en beheerst zij menselijke en milieublootstelling aan talloze chemische stoffen en mengsels." Enkele van de belangrijkste chemicaliën die door de EPA worden gereguleerd zijn lood, kwik, pesticiden, per- en polyfluoralkylstoffen (PFAS), en polychloorbifenylen (PCB's).

Omdat ons inzicht in de langetermijneffecten van chemicaliën voortdurend in ontwikkeling is, blijft de rol van het Environmental Protection Agency in chemische regulering flexibel en dynamisch, waarbij regelgeving regelmatig wordt herzien of uitgebreid naarmate de kennis over deze stoffen groeit.

Het ontstaan van het Environmental Protection Agency

Om het ontstaan van het Environmental Protection Agency te begrijpen, is het belangrijk om inzicht te hebben in de sociaal-politieke context van de jaren zestig. Voor het eerst in de geschiedenis van het land groeide bij grote groepen Amerikanen het bewustzijn en de zorg rondom de toxische effecten van chemicaliën op het milieu, natuurlijke hulpbronnen en de menselijke gezondheid. Mede als reactie op deze groeiende publieke aandacht voor milieu- en ecologische kwesties ondertekende president Richard Nixon in 1970 een presidentieel besluit waarmee de EPA officieel werd opgericht.

In de beginjaren nam de EPA tal van afdelingen en bureaus over van andere instanties, waaronder programma’s gericht op de regulering van pesticiden, luchtvervuiling en publieke drinkwatervoorziening. Maar de nieuw opgerichte instantie was meer dan een samenvoeging van initiatieven verspreid over diverse federale departementen. De EPA beschikte over een niveau van financiering en bevoegdheid dat eerdere instanties niet hadden. Dit stelde haar onder andere in staat om normen voor water- en luchtkwaliteit vast te stellen en te handhaven, potentieel gevaarlijke chemische stoffen te onderzoeken, en deelstaatregeringen te leiden bij het waarborgen van een schonere en veiligere leefomgeving voor Amerikaanse burgers. Kortom, de instantie — die aanvangs een budget had van $1,4 miljard en bijna 6.000 medewerkers — vormde een baanbrekende inspanning vanuit de Amerikaanse overheid om milieubescherming en de bestrijding van vervuiling als hoogste prioriteit te stellen.

De Clean Water Act van de EPA

De eerste versie van de Federal Water Pollution Control Act (FWPCA) werd al in 1948 ingevoerd — meer dan twintig jaar vóór de oprichting van het Environmental Protection Agency. Met de Federal Water Pollution Control Act Amendments van 1972, die onder leiding van de EPA werden aangenomen, werd de wet op cruciale punten uitgebreid. De aanpassingen uit 1972 breidden de originele FWPCA uit — die bekend werd als de Clean Water Act — en vergrootten de impact ervan op de bescherming van een van onze meest waardevolle hulpbronnen. De EPA kreeg als beheerder van de Clean Water Act de volgende nieuwe verantwoordelijkheden toegewezen:

• Het vaststellen van afvalwaternormen voor private industrieën
• Toezicht op de bouw van rioolwaterzuiveringsinstallaties voor gemeenten
• Het verbieden van lozing van verontreinigende stoffen in Amerikaanse wateren
• Het aansturen van deelstaatregeringen in de handhaving van waterkwaliteitsnormen (WQS) voor meren, rivieren en andere waterlichamen

Vandaag de dag wordt de Clean Water Act beschouwd als een mijlpaal in milieuwetgeving. Ruim vijftig jaar na de invoering van deze bepalende amendementen blijft de wet een sprekend voorbeeld van hoe federale instanties, staatsregeringen, gemeenten en private ondernemingen kunnen samenwerken om vervuiling terug te dringen en de gezondheidsresultaten voor burgers te verbeteren.

Het Environmental Protection Agency en de Toxic Substances Control Act

Vier jaar na de invoering van de Clean Water Act zou in de VS een even invloedrijk wetsvoorstel worden aangenomen dat de aanpak van chemische regulering drastisch veranderde. De Toxic Substances Control Act (TSCA), in 1976 in werking getreden, geeft de EPA het toezicht op de productie, distributie en het gebruik van commerciële chemicaliën in de VS.

De implementatie en handhaving van de TSCA is op vrijwel alle vlakken een enorme opgave. De EPA moet meldingen van nieuwe chemische stoffen beoordelen, erop toezien dat bedrijven voldoende onderzoek uitvoeren naar mogelijk gevaarlijke chemicaliën, en het TSCA Inventory bijhouden — momenteel omvat deze lijst meer dan 86.000 chemicaliën.

Misschien wel de belangrijkste verantwoordelijkheid van de EPA in het kader van de TSCA is haar rol in de regulering van nieuwe chemicaliën. Bedrijven die in de VS een nieuwe chemische stof willen produceren of importeren, moeten de EPA hiervan op de hoogte stellen via een zogeheten pre-manufacture notice (PMN). Na ontvangst van de PMN heeft de EPA 90 dagen om een "chemicals review process" uit te voeren, waarbij het relatieve risico van de nieuwe stof wordt geëvalueerd. Binnen deze termijn gebruiken EPA-risicobeoordelaars geavanceerde voorspellende modellen om de mogelijke effecten van een specifieke chemicalie op individuen en het milieu te beoordelen.

In 2016 werd een amendement op de TSCA aangenomen: de Lautenberg Chemical Safety Act. Deze verplicht de EPA om "een expliciete beslissing te nemen" over de vraag of elke nieuwe chemische stof, die door de EPA wordt beoordeeld, een onaanvaardbaar risico vormt voor de menselijke gezondheid of het milieu. Dit amendement brengt voor de EPA-ambtenaren een nog grotere mate van verantwoordelijkheid met zich mee om uiterst zorgvuldige en gedegen afwegingen te maken over de veiligheid van chemicaliën die op de Amerikaanse markt komen.

Hoe het Environmental Protection Agency PFAS reguleert

De afgelopen jaren heeft de EPA haar inspanningen opgevoerd om de risico's van per- en polyfluoralkylstoffen (PFAS) in kaart te brengen. In 2021 stelde de EPA een "strategische roadmap" op om de aanpak van PFAS-regelgeving binnen de organisatie naar een hoger plan te tillen. Deze roadmap beschrijft een "organisatiebrede" aanpak van de uiteenlopende uitdagingen rondom PFAS: investeren in onderzoek naar de toxische effecten en de meest effectieve interventies, versterken van strategieën voor het voorkomen van toekomstige PFAS-vervuiling, en vergroten van herstel- en saneringsinitiatieven.

Meer recentelijk heeft de EPA nieuwe rapportageverplichtingen voor PFAS ingevoerd. Volgens deze nieuwe regelgeving — waarover Z2Data onlangs in gesprek ging met compliance-expert Mike Kirschner — moeten alle partijen die PFAS of artikelen met stoffen uit de PFAS-groep produceren of importeren, elektronisch gedetailleerde informatie bij de EPA aanleveren over de gebruikte chemicaliën. Dit omvat toepassingen, productenvolumes, bijproducten en alle beschikbare informatie over gezondheids- en milieueffecten. Het definitieve besluit van de EPA over deze nieuwe rapportage- en registratievereisten kunt u hier inzien.