:quality(85))
Bij het conceptualiseren van supply chain-risico's richten velen zich vooral op spraakmakende gebeurtenissen zoals de COVID-19-pandemie, maritieme aanvallen door Houthi-rebellen of natuurrampen die volledige sectoren verstoren. Hoewel deze grootschalige disrupties serieuze bedreigingen vormen voor toeleveringsketens, komen veel risico's uit subtielere bronnen, met name leveranciers en sub-tier-fabrikanten. Deze minder zichtbare kwetsbaarheden kunnen alsnog aanzienlijke problemen veroorzaken, zoals componenttekorten, compliance-falen, datalekken en reputatieschade.
De in leveranciers ingebedde risico's zijn niet altijd direct zichtbaar, aangezien fabrikanten zich graag presenteren als stabiele partners. Toch zijn er belangrijke signalen die kunnen wijzen op onderliggende risico's. Sommige indicatoren zijn duidelijk, andere vragen diepgaand onderzoek, maar zij verschaffen waardevol inzicht in de bedrijfsvoering, beveiligingspraktijken en naleving van internationale normen bij een leverancier.
In dit artikel bespreken wij vier signalen dat een leverancier mogelijk een risico vormt voor uw organisatie.
1. Gebrek aan transparantie
De hoeveelheid informatie die fabrikanten geacht worden te volgen, te bewaren en te delen is de afgelopen tien jaar exponentieel toegenomen. Zoals de Harvard Business Review in een artikel uit 2019 uitlegde,
“Bedrijven staan onder druk van overheden, consumenten, NGO’s en andere stakeholders om meer informatie over hun toeleveringsketens te onthullen, en het reputatierisico van het niet voldoen aan deze eisen kan groot zijn.” Afhankelijk van de sector en de regelgeving en publieke controle die hierop van toepassing zijn, kunnen organisaties nu worden verplicht om data over energiegebruik, CO2-uitstoot, eerlijke beloning, naleving van arbeidswetten en de ethische praktijken van hun supply chain-partners openbaar te maken.
Voor veel bedrijven is het voldoen aan deze nieuwe verwachtingen rond supply chain-rapportage niet iets wat zij zelfstandig effectief kunnen uitvoeren. Het vermogen om te rapporteren over ESG, duurzaamheid en andere steeds belangrijker wordende aspecten, hangt in grote mate af van de transparantie en bereidwilligheid van hun leveranciers. Samenwerken met fabrikanten die een structureel gebrek aan transparantie tonen, maakt het uitvoeren van deze verantwoordelijkheden aanzienlijk lastiger. Bovendien kunnen dergelijke partnerschappen op de langere termijn leiden tot serieuze materiële problemen, waaronder compliance-issues, tekortkomingen bij supply chain due diligence en een beschadigd publiek imago. Deze gevolgen zullen naar verwachting alleen maar zwaarder gaan wegen nu overheden en internationale instanties wereldwijd nieuwe rapportageverplichtingen opleggen.
Het niet kunnen verkrijgen van kritische supply chain-informatie voor toezichthouders en het grote publiek is echter niet het enige negatieve gevolg van ondoorzichtige fabrikanten. Leveranciers die niet reageren op verzoeken om data, of die niet bereid lijken om essentiële documentatie te overleggen, kunnen opzettelijk problemen verdoezelen die ernstiger zijn dan algemene due diligence kan achterhalen. Zulke gesloten organisaties kunnen wankele financiële posities, banden met dubieuze of zelfs gesanctioneerde lower-tier-leveranciers, of mensenrechtenkwesties – zowel binnen de eigen operaties als verderop in de toeleveringsketen – camoufleren.
In alle gevallen is een gebrek aan transparantie op zijn best een logistiek ongemak voor bedrijven. In het slechtste geval is het een teken van diepere problemen – kwesties die niet alleen de operationele stabiliteit en wettelijke naleving van de leverancier zelf, maar ook die van hun klanten in gevaar kunnen brengen.
Wat een gebrek aan transparantie kan signaleren
- Onvoldoende of ondermaatse supply chain due diligence.
- Regelgevende problemen.
- Zwakke administratieve processen.
- Opzettelijke onduidelijkheid over eigen leveranciers.
- Potentiële mensenrechtenkwesties.
2. Geen publiek beschikbare ESG-data
Een veelheid aan actuele cijfers en statistieken laat overtuigend zien dat steeds meer fabrikanten en andere bedrijven rapporteren over de milieu-, sociale en bestuursprincipes van ESG. Uit een rapport van 2023 van de International Federation of Accountants blijkt dat 95% van de grote internationale bedrijven nu jaarlijks ESG-informatie openbaar maakt. Bijna twee derde van deze ondernemingen laat daarbij ten minste een deel van die informatie door een externe partij valideren.
Vooralsnog zijn deze ESG-rapportages grotendeels vrijwillig. Maar een aanstaande golf van wereldwijde duurzaamheidsregelgeving zal veel van de verslagleggingscategorieën spoedig wettelijk verplicht maken voor relevante bedrijven. Kadres zoals de Corporate Sustainability Due Diligence Directive (CSDDD), de Corporate Sustainability Reporting Directive (CSRD), en de klimaatrapportagevereisten van de Security and Exchange Commission – die zich in de beginfase van implementatie of ter goedkeuring bevinden – zullen duurzaamheidsrapportages institutionaliseren voor veel grote bedrijven. Naarmate het decennium vordert en de reikwijdte van deze richtlijnen zich uitbreidt, zullen uiteindelijk ook kleinere bedrijven aan vergelijkbare due diligence-verplichtingen moeten voldoen.
Voor organisaties die hun ESG-rapportages willen uitbreiden en tijdig willen voldoen aan de aankomende overheidsregels vormen leveranciers die geen enkele duurzaamheidsdata openbaar maken een belangrijk obstakel. Veel rapportagecategorieën – waaronder supply chain due diligence, verbod op gedwongen arbeid en scope 3-emissieberekeningen – vereisen het vergaren van informatie vanuit de fabrikant. Leveranciers die momenteel geen ESG-informatie delen zullen dit intern vrijwel zeker ook niet bijhouden, wat een potentiële grote leemte betekent in de rapportages van hun klanten. Organisaties die werken met fabrikanten zonder publieke ESG-gegevens brengen zichzelf in een ongunstige positie voor een nabije toekomst waarin duurzaamheidsrapportages verplicht zijn voor een aanzienlijk deel van het bedrijfsleven.
Het is belangrijk te beseffen dat het niet alleen om de rapportageverplichtingen van vandaag de dag gaat – of om die welke over zes of twaalf maanden ingaan. Bedrijven dienen nu al hun toegang tot en omgang met de supply chain te optimaliseren voor de strengere, allesomvattende regelgeving die in de tweede helft van dit decennium en daarna onvermijdelijk zal verschijnen.
Wat het ontbreken van ESG-rapportage kan signaleren
- Ontbreken van interne duurzaamheidsregistratie.
- Zwakke ESG-prestaties.
- Geen investeringen in essentiële registratie- en rapportagetools.
- Desinteresse voor milieu- en sociale aspecten, waaronder broeikasgasemissies (GHG), decarbonisatie en ethisch werknemersbeleid.
- Mogelijke problemen op het gebied van leiderschap.
3. Ontbreken van essentiële branchecertificeringen
Onafhankelijke certificeringen door een derde partij stellen bedrijven in staat hun betrouwbaarheid binnen hun branche aan te tonen. Certificeringen van bekende instanties getuigen van toewijding aan de hoogste industrienormen, van een wens tot voortdurende operationele verbetering en van de bereidheid om in te staan voor de kwaliteit van producten en diensten. In de elektronicasector zijn er verscheidene essentiële certificeringen, waarvan vele zijn ontwikkeld en beheerd door de International Organization for Standardization (ISO).
- ISO 9001
- ISO 14001
- ISO 27001
- AS9120 (kwaliteitsmanagementsysteemstandaard ontwikkeld door de Society for Automotive Engineers specifiek voor de lucht- en ruimtevaartindustrie).
Net zoals de aanwezigheid van deze certificeringen zorgvuldigheid en ambitie aantoont om aan de prestatienormen en het kwaliteitsmanagement van de sector te voldoen, kan het ontbreken ervan net zo veelzeggend zijn. Fabrikanten die de tijd, middelen en inspanning om basiscertificeringen van ISO, SAE of andere professionele verenigingen te behalen, niet investeren, tonen potentiële klanten een gebrek aan ernst wat betreft best practices in hun vakgebied.
Het ontbreken van kritische certificeringen kan bovendien meer betekenen dan alleen een lakse houding ten opzichte van industrienormen. Bedrijven die deze kwaliteits- en professionaliteitssymbolen naast zich neerleggen, mijden mogelijk een onafhankelijke audit omdat zij weten – of ten minste sterk vermoeden – dat hun bedrijfsvoering niet aan de gestelde eisen voldoet.
Welke reden er ook achter ligt, leveranciers die essentiële certificeringen niet verwerven dienen vrijwel altijd als risicovol te worden beschouwd.
Wat het ontbreken van branchecertificeringen kan signaleren
- Niet-naleving van industriestandaarden en best practices.
- Onvoldoende financiële middelen en/of personeel.
- Twijfelachtige of onbetrouwbare interne processen.
- Mogelijk ontbreken van een integraal kwaliteitsmanagementsysteem.
4. Voortdurende regelgevingsproblemen en juridische geschillen
Bedrijven die milieuregels of handelsbeperkingen niet naleven – of op andere wijze de wet overtreden – lopen serieuze risico’s. Dit kan leiden tot boetes, financiële sancties, geschillen en civielrechtelijke aansprakelijkheid. Het overtreden van regelgeving en het nemen van juridische shortcuts schaadt tevens het imago en de geloofwaardigheid bij klanten en het publiek.
Voor organisaties die afhankelijk zijn van een groot aantal fabrikanten in de toeleveringsketen is het van cruciaal belang volledig te begrijpen wat de gevolgen zijn als die fabrikanten zich niet aan de wet houden. Leveranciers die één voorschrift hebben geschonden, vormen doorgaans een veel groter risico om ook andere regels te overtreden. Dergelijk structureel niet-naleven kan
ertoe leiden dat klanten van de leverancier ongemerkt componenten, subassemblies of andere goederen aanschaffen die buiten de wettelijke normen vallen. Fabrikanten die verwikkeld zijn in langdurige juridische procedures lopen bovendien een groter risico op faillissement of andere financiële problemen, wat de leveringszekerheid van bedrijven aanzienlijk kan ondermijnen.
Hoewel het niet altijd duidelijk is wat alle mogelijke gevolgen zijn voor een leverancier met compliance-issues of juridische stappen, staat één feit buiten kijf: zij brengen aanzienlijk risico mee voor potentiële zakenpartners.
Wat juridische problemen en compliance-issues kunnen signaleren
- Andere niet-ontdekte illegale of niet-conforme activiteiten.
- Slechte interne standaarden en kwaliteitsmanagement.
- Ontbreken van governance en interne naleving.
- Financiële kwetsbaarheid.
- Onethisch zakendoen.
Hoe supply chain-zichtbaarheid bedrijven kan helpen risicosignalen te herkennen en risico’s effectief te beheren
Bij het selecteren van leveranciers en het aangaan van supply chain-relaties hebben organisaties altijd de mogelijkheid om uitgebreide risicoanalyses en bijbehorende due diligence-maatregelen uit te voeren. Maar omdat bedrijven niet altijd de middelen, het inzicht of de technologische capaciteiten bezitten om volledige transparantie bij potentiële leveranciers te verkrijgen, kunnen zij wel leren belangrijke signalen op te vangen over het bredere risicoprofiel van een organisatie.
Voor sommige bedrijven volstaan deze "risk proxies" echter niet. Organisaties die dieper willen inzoomen op de diverse risicofactoren – zoals financiële situatie, compliance-status, ESG-prestaties en cybersecurity-infrastructuur – kunnen aanzienlijke meerwaarde halen uit een supply chain risk management-platform (SCRM).
Z2Data, één van de toonaangevende SCRM-tools voor fabrikanten en andere bedrijven die inkopen binnen de elektronica supply chain, levert uitputtende profielen van meer dan 150.000 leveranciers, fabrikanten en andere organisaties. Deze profielen bevatten eigen risicoscorecards die bedrijven systematisch beoordelen op een breed scala aan sleutelcriteria zoals geopolitiek risico, kwetsbaarheid voor faillissement, handelscompliance en ESG-prestaties, naast andere factoren.
Wilt u meer weten over Z2Data en de schat aan bruikbare supplier insights die het platform biedt? Plan dan een gratis demo met één van onze productexperts.
