Een risicomodel ontwikkelen en implementeren voor de halfgeleider-supply chain (deel 2)

Dit artikel is het tweede deel van een tweeluik met inzichten van Z2Data CEO Mohammad Ahmad. Hierin wordt besproken hoe een nieuwe generatie verstoringen het denken en de uitvoering van leveranciersrisicoanalyses verandert, en wat fabrikanten moeten doen om risicoanalyses van hun halfgeleiderleveranciers succesvol uit te voeren. 

Nadat een organisatie de belangrijkste risico’s binnen de toeleveringsketen heeft geïdentificeerd en de benodigde informatie over de leveranciers heeft verzameld, moet er een manier zijn om te bepalen wat al die informatie betekent. Men moet dit dus kwantitatief kunnen evalueren. Dit is waar een risicomatrix zijn intrede doet. Een risicomatrix is een infografisch hulpmiddel waarmee organisaties op een nauwkeurige en genuanceerde manier het dreigingsniveau van een specifiek risico kunnen doorgronden. De matrix bevat normaalgesproken twee assen: één met de waarschijnlijkheid dat een risico zich voordoet, en één met de ernst van de impact van het risico. 

Een risicomatrix is een infografisch hulpmiddel waarmee organisaties op een nauwkeurige en genuanceerde manier het dreigingsniveau van een specifiek risico kunnen doorgronden.

Een risicomatrix dient onderdeel te zijn van een groter risicomodel dat organisaties gebruiken voor hun leveranciersbeoordelingen. Om objectiviteit te waarborgen en alle leveranciers op gelijke en consistente criteria te beoordelen, moeten deze modellen gestandaardiseerd zijn. Daarnaast moeten ze ingebed worden in een consistent, herhaalbaar proces dat eenvoudig toepasbaar is op elke potentiële leverancier of aanbieder. “Het moet iets zijn dat geautomatiseerd, schaalbaar en duurzaam is,” aldus Ahmad. 

“Het moet iets zijn dat geautomatiseerd, schaalbaar en duurzaam is,” aldus Ahmad.

Omgaan met inherente risico’s: dreigingen die uniek zijn voor halfgeleiderleveranciers

In veel sectoren kunnen bedrijven bij het beoordelen van de risico’s van hun leveranciers zich doorgaans richten op dezelfde vier of vijf categorieën. Dit omvat diverse soorten verstoringen die in dit artikel aan bod komen, waaronder financiële stabiliteit, handelscompliance, geopolitieke kwesties en klimaatgerelateerde kwetsbaarheden. Organisaties die potentiële gevaren binnen de halfgeleider-toeleveringsketen beoordelen, dienen echter een meer toegespitste en zelfs uitputtende aanpak van risicobeheer te hanteren. Leveranciers die actief zijn in de halfgeleidersector zijn immers vatbaar voor een reeks sectorspecifieke dreigingen die grondig onderzocht, beoordeeld en verwerkt moeten worden in het risicomodel van de fabrikant. 

In veel sectoren kunnen bedrijven bij het beoordelen van de risico’s van hun leveranciers zich doorgaans richten op dezelfde vier of vijf categorieën. Dit omvat diverse soorten verstoringen die in dit artikel aan bod komen, waaronder financiële stabiliteit, handelscompliance, geopolitieke kwesties en klimaatgerelateerde kwetsbaarheden.

Volgens Ahmad zijn er een aantal met elkaar verweven vragen die fabrikanten zich moeten stellen bij het ontwikkelen van een leveranciersrisicobeoordeling voor halfgeleiderbedrijven. “Zijn zij een topspeler voor het product dat u van hen afneemt? Behoren zij tot het middensegment? Zijn zij klein? Vormt dit product een belangrijk onderdeel van hun bedrijfsvoering?” Gezien de complexiteit van de halfgeleider-toeleveringsketen en de diepgaande sub-tier-structuren die deze complexiteit ondersteunen, moeten fabrikanten ook rekening houden met de afhankelijkheden van hun leveranciers. 

Integrated device manufacturers (IDMs)—bedrijven die het volledige halfgeleiderproductieproces in-house uitvoeren, inclusief ontwerp en fabricage—hebben doorgaans minder afhankelijkheden dan fabless bedrijven die gebruikmaken van foundries. Dergelijke fabless fabrikanten zijn doorgaans kwetsbaarder, omdat hun productie verspreid is over meer fabrieken en faciliteiten en zij zo meer single points of failure hebben. Dit betekent een aanzienlijk verschil vanuit het perspectief van supply chain-risicobeheer en dient meegenomen te worden bij risicoanalyses. 

Integrated device manufacturers (IDMs)—bedrijven die het volledige halfgeleiderproductieproces in-house uitvoeren, inclusief ontwerp en fabricage—hebben doorgaans minder afhankelijkheden dan fabless bedrijven die gebruikmaken van foundries.

Naast het begrijpen van de belangrijkste verschillen tussen IDMs en fabless bedrijven, moeten organisaties zich bewust zijn van een risicocategorie die—hoewel niet in elke toeleveringsketen aanwezig—een onevenredig groot aandeel heeft binnen de halfgeleiderindustrie. Elk jaar raken honderdduizenden elektronische componenten in de veroudering. Uit het recente rapport van Z2Data, Obsolescence Trends in 2024, blijkt dat in 2023 bijna een half miljoen onderdelen het einde levensduur (EOL) bereikten. Het is echter belangrijk om te beseffen dat levenscycli en verouderingstrends niet gelijkmatig over het leveranciersnetwerk verdeeld zijn. 

Organisaties die hun supply chain-risicomanagementmaatregelen zo grondig mogelijk willen nemen, dienen het verouderingsverleden van hun leveranciers te onderzoeken. Fabrikanten van wie onderdelen vaak voortijdig verouderen, of die regelmatig onjuiste EOL-voorspellingen voor hun componenten geven, brengen hun klanten extra risico’s. Onverwachte veroudering kan productontwerpen en stuklijsten (BOMs) in gevaar brengen en kritische middelen wegleiden naar het identificeren van cross-references en het zoeken naar nieuwe leveranciers. Inzicht verkrijgen in deze verschillen tussen leveranciers, en deze verwerken in risicomatrices of andere risicomodellen, is een onmisbare stap binnen een integraal supply chain-risicobeheer. 

Tot slot dienen bedrijven die inkopen uit de halfgeleider-toeleveringsketen zich bewust te zijn van het aanhoudende risico dat de beperkte productiecapaciteit van de sector met zich meebrengt. Onvoldoende capaciteit was het breekpunt voor de ingrijpende tekorten van de afgelopen jaren, doordat de gezamenlijke productie van foundries en IDMs de hoge vraag niet kon bijbenen. Gelukkig begint de mondiale productiecapaciteit de wereldwijde vraag naar chips in te halen en blijft de productie-output stijgen. In 2024 wordt verwacht dat de totale capaciteit uitkomt op 30 miljoen wafers per maand (WPM)—een stijging van 6% ten opzichte van 2023, en een record voor de sector. 

Hoewel Ahmad erkent dat de sector weer een zekere balans tussen vraag en aanbod heeft bereikt, blijft het buitengewoon lastig te voorspellen hoe die dynamiek zich de komende jaren zal ontwikkelen. “Het is momenteel wat rustiger omdat de productie de afgelopen jaren zo sterk is toegenomen door de tekorten,” aldus Ahmad, “maar de vraag zal toch toenemen, en het is onzeker of de capaciteit voldoende zal zijn.” Bovendien betekent het feit dat de capaciteit voor de sector als geheel stabiel is geworden niet automatisch dat dit ook geldt voor specifieke marktsegmenten of technologienodes. Bedrijven die afhankelijk zijn van de halfgeleider-toeleveringsketen, moeten daarom zelf supply chain-trends en productieprognoses analyseren voor de elektronische componenten die voor hun bedrijfsvoering het meest cruciaal zijn. 

“Het is momenteel wat rustiger omdat de productie de afgelopen jaren zo sterk is toegenomen door de tekorten,” aldus Ahmad, “maar de vraag zal toch toenemen, en het is onzeker of de capaciteit voldoende zal zijn.”

Focus houden op het “lange termijn plan” in supply chain-risicomanagement 

Sinds de mondiale toeleveringsketen ontregeld raakte tijdens de pandemie, waardoor bedrijven miljarden verloren en zij hun inkoopprocessen en noodstrategieën grondig opnieuw moesten beoordelen, is supply chain-risicomanagement veel prominenter geworden. Leveranciersrisicobeoordelingen, als een van de fundamenten van SCRM, zijn hierdoor in bekendheid en toepassing gegroeid. Bedrijven en hun strategische sourcingteams erkennen nu eindelijk dat prijs en beschikbaarheid niet de enige factoren zijn bij het aangaan van leveranciersrelaties. Het identificeren en beoordelen van risico’s kan immers even bepalend zijn voor de algemene gezondheid, lange termijngroei en het eindresultaat van een organisatie. 

Het identificeren en beoordelen van risico’s kan immers even bepalend zijn voor de algemene gezondheid, lange termijngroei en het eindresultaat van een organisatie. 

Maar bedrijven die risicoanalyse integreren als kerninstrument bij supply chain-risicomanagement, en de diepgaande stappen zetten om kwetsbaarheden bij leveranciers te beoordelen, worden geconfronteerd met de groeipijnen van een zich ontwikkelend vakgebied. Zo kunnen zij merken dat leveranciers terughoudend reageren op vragen, compliance lastig te beoordelen is binnen een snel veranderend regelgevingslandschap, en verkregen informatiefragmenten onvoldoende zijn voor een compleet risicoprofiel. Bij deze obstakels pleit Ahmad voor geduld, toewijding en een volhardende aanpak. “Als er vandaag nog geen volledige data zijn, is dat niet erg zolang u daar continu aan blijft bouwen,” stelt hij. “U bereikt uiteindelijk toch het niveau van volledigheid. Blijf kijken naar het lange termijn plan.”

“U bereikt uiteindelijk toch het niveau van volledigheid. Blijf kijken naar het lange termijn plan.”