Hoe supply chain-leiders een tariff exposure-index kunnen gebruiken voor risicobeheer

Belangrijkste punten van het artikel:

• Een tariefblootstellingsindex biedt bedrijven een gestructureerde, coherente methode om onderscheid te maken tussen onderdelen van hun toeleveringsketen die nauwelijks door tarieven worden beïnvloed, en onderdelen waarvoor aanzienlijke importkosten dreigen.
• Een tariefblootstellingsindex richt zich niet uitsluitend op tariefpercentages om het dreigingsniveau te beoordelen—ook factoren als de criticaliteit van het onderdeel, totale jaarlijkse uitgaven, uitwisselbaarheid en/of beschikbaarheid van alternatieven, en het tariefpercentageverschil van 2024 tot 2025 spelen een rol.
• Na het ontwikkelen van een tariefblootstellingsindex kunnen organisaties exact vaststellen welke onderdelen de meeste risicobeperking vereisen en vervolgens risicomanagementmaatregelen implementeren.

Tarieven vormen in 2025 een belangrijk aandachtspunt voor bedrijven met een wereldwijd productieproces.

Van sectorale tarieven op staal en aluminium tot wederzijdse tarieven die werden opgelegd—en vervolgens tijdelijk opgeschort—in tientallen landen wereldwijd, wijzigen de Amerikaanse tariefregels in een duizelingwekkend tempo: gemiddeld elke 19 dagen.

Om dit nieuwe Amerikaanse tariefsysteem het hoofd te bieden, ontwikkelen Amerikaanse bedrijven strategieën om hun wereldwijde toeleveringsketen te navigeren binnen deze aanzienlijke nieuwe protectionistische kosten. Organisaties experimenteren met foreign trade zones (FTZ’s), “tariefengineering” en andere ad-hocmethoden om de impact van nieuwe heffingen te beperken. In de praktijk vergen dit soort strategieën tijd, middelen en expertise—de meeste bedrijven kunnen zich niet veroorloven deze risicomanagementmaatregelen breed door te voeren in hun gehele toeleveringsketen. Voordat u actie onderneemt, is het raadzaam een tariefblootstellingsindex op te stellen—een hulpmiddel om uw kwetsbaarheid voor tarieven én de onderdelen met het hoogste risico op de door de Trump-administratie opgelegde heffingen te beoordelen.

Een tariefblootstellingsindex biedt bedrijven een georganiseerde, duidelijke methode om onderscheid te maken tussen onderdelen van hun toeleveringsketen die marginaal door tarieven worden beïnvloed, en die waarvoor aanzienlijke importkosten kunnen ontstaan.

Wat is een tariefblootstellingsindex?

Een tariefblootstellingsindex is een hulpmiddel om het relatieve risico van verschillende onderdelen te meten op basis van hun tariefpercentages. Om een tariefblootstellingsindex te begrijpen, is het handig eerst te weten wat een risico-index is. Een risico-index is een tabel, vaak in matrixvorm, die de relatieve dreiging van verschillende typen risico’s beoordeelt. Risicomatrices combineren vaak waarschijnlijkheid met ernst om individuen en bedrijven inzicht te geven in het dreigingsniveau van gebeurtenissen zoals natuurrampen, cyberaanvallen, geopolitieke conflicten en andere supply chain-verstoringen.

Een tariefblootstellingsindex werkt op vergelijkbare wijze. Door verschillende criteria samen te brengen, biedt dit hulpmiddel organisaties een praktisch inzicht in welke onderdelen en/of segmenten van hun toeleveringsketen het grootste risico vormen vanuit tariefperspectief. Het is belangrijk te benadrukken dat een tariefblootstellingsindex niet enkel naar tariefpercentages kijkt bij het bepalen van het dreigingsniveau. Andere factoren kunnen evenzeer doorslaggevend zijn, zoals de criticaliteit van het onderdeel, totale jaarlijkse uitgaven, uitwisselbaarheid en/of beschikbaarheid van alternatieven, en het toenamepercentage van de tarieven tussen 2024 en 2025.

Stap één: verzamelen van tariefblootstellingsdata

De eerste stap in het opbouwen en gebruiken van een tariefblootstellingsindex is het verzamelen van alle benodigde data. Voordat bedrijven het risico en de dreiging van tariefblootstelling kunnen beoordelen, moeten zij al hun onderdelen in kaart brengen en over een reeks essentiële datapunten beschikken.

• Volledige lijst van MPN’s: Original equipment manufacturers (OEM’s) en andere bedrijven dienen te beginnen met het opstellen van een volledige lijst van alle manufacturing part numbers (MPN’s) van de onderdelen die zij in hun producten gebruiken.

• Leveranciers: Bedrijven moeten vaststellen welke fabrikanten alle onderdelen leveren. Omdat deze data bedoeld is om tariefimplicaties te begrijpen, zijn sub-tier-fabrikanten over het algemeen minder van belang binnen dit specifieke dataverzamelproces.

• Productielocaties en land van herkomst (COO): Gezien het doel van dit proces is het cruciaal om te bepalen in welke fabrieken en productielocaties de onderdelen zijn vervaardigd, en de overeenkomstige landen van herkomst. Veel van de zwaarste tarieven zijn land-specifiek; organisaties dienen daarom zo zorgvuldig mogelijk te werk te gaan bij het identificeren van de COO van hun MPN’s.

• Tariefpercentages: Tot slot moeten bedrijven de vereiste tariefpercentages voor hun onderdelen vaststellen. Aangezien tarieven zowel sector- als land-specifiek zijn, is het noodzakelijk om te identificeren welke tarieven uit beide categorieën van toepassing zijn op hun onderdelen.

Het is belangrijk in gedachten te houden dat veel bedrijven niet de bandbreedte of technologische capaciteit hebben om deze stappen zelfstandig doeltreffend uit te voeren. Hoewel het mogelijk is om alle MPN’s te verzamelen en te centraliseren, ontbreekt vaak de mogelijkheid om deze te koppelen aan productie­locaties, COO’s en tariefpercentages, naast andere supply chain-variabelen.

Bedrijven maken daarom gebruik van SCRM-platformen zoals Z2Data om alle benodigde data te verzamelen voor een effectieve tariefblootstellingsindex. Z2Data beschikt over interne databases die MPN’s koppelen aan fabrikanten, productielocaties, COO’s en tariefpercentages, zodat een proces dat anders zeer tijdrovend kan zijn, wordt gestroomlijnd. Bovendien vereenvoudigen de mogelijkheden tot datacentrali­satie van deze risicomanagementtool het opslaan en analyseren van tariefinformatie, zonder dat u hoeft te schakelen tussen losse bestanden, spreadsheets en andere ad-hocbronnen.

Z2Data beschikt over interne databases die MPN’s koppelen aan fabrikanten, productielocaties, COO’s en tariefpercentages, waardoor een proces dat anders zeer tijdrovend kan zijn, wordt vereenvoudigd.

Stap twee: opstellen van de tariefblootstellingsindex

Nadat alle benodigde data is verzameld, kunnen organisaties daadwerkelijk aan de slag met het opstellen van hun tariefblootstellingsindex. Hiervoor moet u criteria vaststellen om te evalueren welke onderdelen het grootste tariefrisico vormen. Hoewel bedrijven een breed scala aan criteria kunnen hanteren om tariefrisico’s te beoordelen, zijn dit enkele van de meest gebruikte factoren:

• Criticaliteit van het component: Bedrijven dienen hun onderdelen te categoriseren op basis van het belang voor productie, bedrijfsvoering en omzet. Onderdelen die jaarlijks in grote volumes worden aangeschaft, zijn veelal belangrijker—en brengen een hoger potentieel risico met zich mee—dan onderdelen die in beperkte aantallen worden gebruikt.

• Stijging van importkosten: Ondanks wat in de media wordt gesuggereerd, doken tarieven niet pas in 2025 op. De VS hanteerde al sector- en land-specifieke heffingen vóór de huidige Trump-administratie; bedrijven moeten dus niet alleen kijken naar het actuele tarief, maar juist naar de algehele stijging van het tarief tussen 2024 en 2025. Zo introduceerde de Biden-administratie tarieven op Chinese halfgeleiders die van 25% naar 50% gingen in januari 2025. In die context is de tariefstijging voor die goederen wellicht minder significant dan de kostenstijgingen voor import uit andere landen.

• Uitwisselbaarheid/Beschikbaarheid van alternatieven: Zelfs als onderdelen aan hoge tarieven zijn blootgesteld, vormen ze mogelijk geen hoog risico wanneer alternatieven uit andere landen beschikbaar zijn. Mochten de heffingen structureel worden en flink op de winst drukken, kunnen bedrijven besluiten een van de alternatieven in te zetten. Onderdelen die moeilijk te vervangen zijn en waarvoor weinig alternatieven beschikbaar zijn, vormen daarentegen een veel grotere uitdaging. Deze onderdelen horen hoog te scoren op de tariefblootstellingsindex.

Stap drie: inzetten van SCRM-maatregelen voor onderdelen met hoge prioriteit

Data verzamelen en vervolgens een tariefblootstellingsindex opstellen, verlaagt op zichzelf geen tarieven of lost sourcingproblemen op. De index functioneert als helder hulpmiddel: een mechanisme om te bepalen welke onderdelen ingrijpen vereisen in de vorm van supply chain risk management (SCRM)-maatregelen. De laatste stap is dan ook dat organisaties de index gebruiken om de onderdelen te identificeren die mitigatie vereisen, en vervolgens actie te ondernemen ten aanzien van deze importen.

De index functioneert als helder hulpmiddel: een middel om te identificeren welke onderdelen ingrijpen behoeven via supply chain risk management (SCRM)-maatregelen.

Er zijn verschillende stappen die bedrijven kunnen nemen om de tarieflast op specifieke onderdelen te beperken en een deel van de door het handelsklimaat veroorzaakte financiële schade te compenseren.

• Herbalanceren van multisourcing: Veel bedrijven doen aan multisourcing—ook wel "splitting" genoemd—waarbij meerdere, grotendeels uitwisselbare onderdelen via verschillende leveranciers worden ingekocht. Deze multisourcing-aanpak versterkt de veerkracht van de toeleveringsketen en biedt wendbaarheid bij verstoringen bij een specifiek onderdeel of fabrikant. Bedrijven die hun tariefkosten op een specifiek onderdeel willen verlagen, kunnen een "herbalancering" doorvoeren: ze beperken hun uitgaven aan het hoogbelaste onderdeel en vergroten hun orders van andere, minder zwaar getroffen componenten.

• Samenwerking met leveranciers: Het opzetten van diepgaande gesprekken met leveranciers over kostenmitigatie is een serieuze en tijdsintensieve aangelegenheid, die zorgvuldige strategie vereist. Daarom is het niet mogelijk om alle leveranciers hierbij te betrekken: er moeten doelen worden gesteld met betrekking tot onderdelen en de bijbehorende leveranciers die het meest profiteren van gezamenlijke oplossingen. De tariefblootstellingsindex helpt bedrijven om die componenten en leveranciers systematisch te selecteren.

• Toepassen van “tariefengineering”: Zoals eerder besproken, houdt dit in dat elementen van een product—zoals HTS-classificatie en land van herkomst (COO)—worden aangepast om een lagere tariefklasse te krijgen. Dit is, net als veel andere strategieën, geen snelle oplossing, en tariefengineering is vooral aan te raden voor kritische onderdelen met hoge uitgaven, hoge tariefpercentages, of beide.

• Sourcing uit landen met lagere tarieven: Voor bedrijven die geconfronteerd worden met hoge importheffingen voor een bepaald onderdeel en fabrikant, is het soms noodzakelijk de toeleveringsketen te herzien. Zo kan het vervangen van een leverancier in China door een fabrikant in Maleisië of de Filipijnen—waar de wederzijdse tarieven "slechts" 24% respectievelijk 17% bedragen—de importkosten aanzienlijk verlagen. Organisaties dienen er echter rekening mee te houden dat het huidige, sterk protectionistische handelsklimaat niet noodzakelijk permanent is. Handelsakkoorden, veranderende diplomatieke relaties en een wisseling van de Amerikaanse regering kunnen de status quo snel wijzigen. Grote aanpassingen aan de toeleveringsketen moeten daarom altijd worden afgewogen tegen de kans dat het huidige beleid tijdelijk is.

Voor een effectieve tariefindex is schone, gecentraliseerde data vereist

Bedrijven in sectoren als elektronica, halfgeleiders, automotive, en aerospace & defense zijn afhankelijk van honderden directe leveranciers en tienduizenden onderdelen. Deze complexiteit en schaal maakt het onmogelijk om tariefmitigatiestrategieën door te voeren voor alle MPN’s. Bedrijven moeten daarom investeren in gerichte risicomanagementstrategieën die de meeste waarde opleveren voor hun business—een doelstelling waarbij een tariefblootstellingsindex onmisbaar is.

Het succes van tariefblootstellings­indices is echter afhankelijk van de kwaliteit van de data die eraan ten grondslag ligt. Organisaties die hun onderdelen nauwkeurig willen categoriseren en risico’s gedegen willen inschatten, moeten gebruikmaken van de data, intelligentie en context die een SCRM-platform als Z2Data biedt. Z2Data maakt gebruik van een eigen database van meer dan een miljard elektronische componenten—de hoogste kwaliteit en meest uitgebreide database in de industrie. De software gebruikt BOM-mapping en bijbehorende geografische data om onderdelen te herleiden naar fabrikanten, locaties en landen van herkomst, zodat gebruikers over alle benodigde inzichten beschikken om de tariefblootstelling van hun componenten te bepalen.

Wilt u meer weten over Z2Data en hoe het organisaties helpt een robuuste, accurate tariefblootstellingsindex op te bouwen? Plan een gratis proefperiode in met een van onze productspecialisten.